Casino

Zojuist teruggekeerd van het Casino. Doen we 2 keer per jaar. Op of omstreeks haar en mijn verjaardag. Eerst een hapje eten, de keuken is er van zeer acceptabel niveau. De prijs/kwaliteitverhouding goed. De ambiance werkt op mij zeer prettig. Als telg uit een horecagezin niet vreemd, getuige ook het feit dat ik student was aan de Hotelschool  in Heerlen ten tijde van de ontdekking en verwijdering van mijn 1e kankergezwel. Er speelt altijd door mijn gedachte, dat als ik niet ziek was geworden, de kans aannemelijk zou zijn dat ik hier in het casino floormanager of maître had kunnen zijn. Ik ben er wel de juiste en geschikte persoon voor. Ik zie alles. Ik zie wat de klant denkt en wenst. Aan zijn ogen, houding en gebaren. Ik zie het eerder als hem zelf. Jawel, als ik niet ziek was geworden was ik heel zeker manager of (mede)eigenaar van een (groot/vooraanstaand) horecagebeuren. Waarschijnlijk ook nog ver weg ergens in de wereld. Ik ben niet honkvast al vind ik het wel prettig "thuis" in mijn geboortestreek terug te komen om mijn gezicht af en toe te laten zien en te horen hoe het iedereen gaat. Natuurlijk heb ik vele malen erover nagedacht hoe ik toch in de horeca tussen de mensen actief zou kunnen zijn. Maar verder dan hersenspinsels en een enkel uitgewerkt plan is het nooit gekomen. Het dichtste bij was nog een uitgewerkt plan om een B&B-imperium te beginnen, waarbij elke B&B gerund zou worden door ex-kankerpatiënten met horecabloed. Die zijn er zat. Het idee was dan om verzekeraars zover te krijgen, dat zij hun klandizie die herstellende zijn van een kankeringreep (chemo, operatie) kon aanbieden zich te laten verwennen en een beetje bij te komen in een mooie omgeving onder de heerlijke Portugese/Spaanse/Italiaanse/Griekse of Turkse zon. Een voorziening dus. Als extra van de verzekeraar of waarvoor men zich tegen een symbolisch bedrag kan verzekeren. Plannen en kostenramingen/budgetten liggen nog ter inzage. Investeerders mogen zich alsnog melden.
Enfin. Het bloed stroomt nog steeds. En dat zal het wel altijd blijven doen. Ik ben voor de horeca geboren, maar kan er niets mee. Een frustratie die blijft. Van de 3 kelners vanavond in het restaurant was er 1 zeer geschikt. Die had ik zelf aangenomen kunnen hebben. 1 Was ook geschikt, maar nog niet volmaakt. 1 dame had ik na vanavond bedankt voor bewezen diensten. Wellicht was dit haar 1e avond. Als het goed is, zien we haar dan niet meer terug over 6 maanden als ik weer verjaar. Als we teruggaan naar het casino om het vanavond verloren bedrag terug te winnen van de staat.

Compassie

't Is enkele maanden geleden. Ik fietste met mijn handbike door het Limburgse land. Destijds was ik nog vrij ongetraind en snelheden kende ik nauwelijks. Ik hoorde een groepje jonge meiden ras naderen achter mij. Ik koos alvast een zo rechts mogelijke koers, zodat inhalen zelfs in groepen van drie zoals men vandaag fietst, mogelijk was. Het groepje jonge schonen, met mooie lange haren, allemaal ondervoed, maar meervoudig  multitaskend (fietsen, kwebbelen, sms'en, bellen tegelijk), passeerde mij toen 1 van hen mijn handicap (amputatie rechterbeen,-heup en -bekken) in haar ooghoek waarnam meteen gevolgd door de kreet - ik citeer - "getverr...". Door deze heldere opmerking was de nieuwsgierigheid van de andere 5 ook gewekt nog eens tien ogen richtten zich op de lege plek waar ooit mijn rechterbeen zat. Nog oordelend over de eerste kreet nam ik de hiernavolgende kreten nog maar nauwelijks waar. Ik hoorde slechts nog het geroezemoes van het groepje misselijke, verwaande, onfatsoenlijk opgevoede Barbie's verstommend in een elke seconden groter wordende afstand. Alleen nog bewoordingen als "zag je dat" en "bahhhuhaahhh" of iets van die strekking ving ik nog in geringe decibellen op, nog maar nauwelijks verstaanbaar. 1 van hun keek nog eens om met een blik op haar gezicht van hoe ik het in Godsnaam in mijn hoofd haalde in haar blikveld van haar nepwereld te verschijnen. In haar wereld was duidelijk geen plaats voor mij of mij gelijkenden.
Dit voorval heeft meer met me gedaan, dan ik eerder in 18 jaar amputatie-ervaring toeliet. Hier was ik, werkend aan mijn lichaam en conditie, voor mijzelf en anderen, beoordeeld met het klassement "Getverr....". Het ligt misschien aan mij, maar dit klonk naar een dikke onvoldoende.
Nou Barbie's..., nu ben ik aan beurt!
Wat jammer nou voor jullie, dat 5 van de 6 van jullie niet eens het aanschijn had van enige vorm van intelligentie, schoonheid en nog erger compassie. Wat zul je je de rest van je leven doodongelukkig voelen. Diep in de schulden sms'en, bellen en lenen om de auto te kunnen rijden die je klasgenootje die wel haar school heeft afgemaakt zojuist cash heeft gekocht. Wat voor een smoesjes ga je straks als 25 jarige verzinnen om wederom bij je ouders aan te moeten kloppen voor geld "voor je huishouden", maar in werkelijkheid om jouw nieuwe vriendje -rijdend in een veel te dure VW Golf- te helpen aan nieuwe joints, een grammetje coke of erger nog benzinegeld? Hoe zul je de gordijnen betalen van de babykamer in jouw stulpje in de Vogelaarwijk? Hoe verbitterd zul je worden als de wereld toch niet is wat je dacht: Krijgen zonder iets te doen, hebben, hebben, consumeren. Alles. Maar nog erger: Waar waren je ouders tijdens jouw opvoeding?  
Op latere leeftijd zul je terugkijken op je leven vol frustratie en boosheid op anderen. Terwijl je er zelf helemaal niets van gebakken hebt. En ik zal dan aan jullie denken. Vol compassie, omdat je een betere opvoeding had verdiend.

Onelegged Peter

Op zoek naar een nickname ben ik uitgekomen bij de titelnaam van deze blog. Diegenen die mij kennen kunnen deze naam snel verklaren. Voor diegenen die dat niet kunnen: Ik heb maar 1 been. Of liever gezegd, ik heb 1 been. Of nog anders gezegd, ik heb 1 been niet (meer). Maar ik zie het anders: Ik heb nog 1 been. Voor hetzelfde geld had ik er geen. Begrijpt u? Daarvoor had ik er dus meer. 2 om precies te zijn. Maar door verwijdering van een tumor uit mijn been, stond 1 been van die 2 al 8 jaar gefixeerd, stijf. Tumor weg, maar ook buigzaamheid weg. Vrij lastig, vooral met zitten. Maar goed, dat duurde maar 8 jaar.  Weer een tumor in mijn gefixeerde been/heup, dus nu geen risico's: Alles weg. En toen had ik er nog maar 1. Ik bedoel: Ik heb er nog een. Dat is zoals ik het zie: Ik heb er nog een, met de klemtoon op het 2e woord in die frase.
Omdat dit allemaal speelde in de jaren van mijn adolescentie heb ik nu als 46-jarige een langdurige geschiedenis, die ik de rest van mijn bestaan meeneem. In 1984, ik was 19, is er een tumor ontdekt en verwijderd, in 1993 weer. Nu 2011, 18 jaar na dato leef ik nog elke dag met de herinnering en angst. Al is dit laatste enorm afgenomen. Maar ook mijn leven is doorgegaan met heel veel mooie en minder mooie dingen. Maar altijd met het K-woord als bagage.
Dit betekent echter niet, dat in mijn leven geen plaats is voor geluk, liefde, humor, genot, ontspanning, sport enz. enz. Jawel, net zoals er plaats is voor verdriet, drama, haat, pijn,  spanning, stress enz.enz.
Ik deel graag mijn ervaringen en menig. Ik wil mijn opinie verspreiden.Ook wil ik a.h.v. vragen van lezers columns/blogs schrijven. Ik heb overal een mening over. En ik deel die nu eenmaal graag. Voila, de geboorte van dit blog. Fictie zal worden afgewisseld door non-fictie. Veel leesplezier!